Fun-Filled Sunday-Monday

Usapan namin ni BFF/housemate nung Sabado after mag-O.T. na sasamahan niya ako kinabukasan para magcanvass ng respiratory ventilator sa Bambang. Para ito sa tita ko na nabanggit sa post na ito na alam kong malapit na naming mailabas. Siyempre hindi lang naman dun ang pupuntahan namin, alam na...Oo ako na talaga ang mahilig gumala :) Sabi ko sa kanya agapan namin ang punta para masulit namin ang araw. Pero...oo eto na naman ang kontrabidang pero... So ito na nga...Ang umagang usapan ay naging afterlunch kasi  napasarap kami sa  pagtulog at nanood pa ng koreanovela may nangyari, parang nawalan yata ng tubig..hihihi

Dahil sa Bambang lang naman ang aming gaod at posibleng sa Divisoria ang kasunod ay napagdesisyunan ko na magpambahay na lang. Aktuwali, sweatpants at maayos-ayos na blouse lang ang aking suot na tinernuhan ng paborito kong tsinelas. Spell komportable talaga! Pagdating namin sa Bambang, sakto pagbaba ay andun na ang aming hinahanap. Hindi man lang ako pinagpawisan, pramis! So balik na agad kami ng Recto, para sumakay ng jeep papuntang Divisoria. Nakasakay naman kami kaagad, ang problema lang hindi umaandar yung jeep.May sira yata o talagang mahaba-habang hinatayan ang magaganap, nakatulog na nga yata ako. Maya-maya umimik si BFF at pumunta na lang daw kami ng Trinoma at i-meet ang isa pa naming kabarkada. Napatingin ako sa aking suot at napangiti na lang. Hmmmm sige maiba naman :D

Lakad, lakad, lakad , lakad, lakad at lakad pa ng lakad ang ginawa naming tatlo sa paghananap ng pangdress-up Monday ng aming barkada. Una, naming nahanap ang dress. Dahil pagod na kalalakad ng lakad ng...STOP! Oo na mahaba na talaga nilakad namin. Siyempre nagreklamo na ang aming mga tiyan kaya humanap na kami ng matsitsibugan. Nirequest kong sa Contis kami kumain dahil gusto kong matikman ang Mango Bravo kaya lang pagdating namin dun ay panglima kami sa listahan ng waiting costumers at inabisuhan na kami na baka matatagalan kasi kapapasok pa lang daw ng guest. So, hanap ulit kami ng panibago at dito kami napadpad.

Oo, tama ang hula mo kisame nga yan. Pero wala kami dyan, hindi pa naman kami nagiging butiki. Andyan kami sa baba niyan at nag-eenjoy sa kwentuhan at pagkain.

Si BFF

Ako kasama si ate dress-up

 

Liempo ni BFF, Fish something (nalimutan ko sori) with Rice ni ate dress-up, Neptuna ni Madz 

at Calamari na sabay lang sinerve sa main dish (while you wait pala ha!)

Mukhang hindi lang sa pagkain kami gutom na gutom tatlo, pati pala sa tsismisan kasi kailangan pa kaming puntahan ni kuya service crew para itanong kung iseserve na ba niya yung pinakamain event ng pagkain namin dito. Aktuwali may nauna nang nagpasikat sa kabilang table pero siyempre di kami patatalo. Ayan na ayan na...kinakabahan na kami...Gusto mo bang makita??? Owws...talaga? Sigurado ka ha! Tsaaraaaaaan:

Hoo Ha!

Ayus ba??? Hihihi Palakpakan sa munting palabas, sobrang galak ko ay! (probinsiyana strikes again :)) ). Inilayo muna sa aming ang keyk upang i-slice at hindi ko mapigilang mapatingin na naman kay kuya. Ang cute-cute niya talaga ang sarap niya pisil-pisilin. Sabi ko this is it, minsan lang 'to sa buhay mo Madz, GO FOR GOLD! Nag-ipon lang ako ng konting hangin sa tyan lakas ng loob at hiniling kay kuya na piktyuran kami na kasama siya. Paano nangyari yun? Eto oh:

Pwede mag-apply ser?

Cute na cute kasi ako sa head dress (di ko po alam ang correct term) nila kaya sabi ko kay kuya baka may spare sila na tatlo (demanding ang bata!) at baka pwedeng makahiram pangphoto op.Hehehe Kita mo naman hindi nila kami binigo.

Nang matapos na kami magdessert ay balik na naman kami sa lakad-lakad-lakad. Nahirapan kaming maghanap ng sapatos. Kinunan pa ito ni BFF, kaya lang medyo malabo at isa pa iba yung orientation nung vid baka mahilo ka lang sa panonood. Ano? Kahit na? Gusto mo pa rin makita? Sure ka ha, walang sisihan.

Wala rin namang nabili...

Nagsara na ang mga boutique nang hindi kami nakakabili ng sapatos. Medyo nalungkot ako kay ate dress-up kasi kinabukasan na yun, feeling ko nga mas affected ako sa kanya. Tinanong ko kung anong oras ang pasok niya, sabi niya 10 daw. Sabi ko, umaga? Awts, sad naman. At relaks na relaks niyang sagot "Hindi, 10pm. Kaya nga ako hindi nagmamadali.". WTF! Napacartwheel ako dun ng 4 times.

Bago pa kami tuluyang nakauwi ay humirit pa si ate dress-up kay BFF "pa-Taco Bell ka naman, hindi namin naramdaman yung ITR mo eh!". Sure na, talagang last costumer kami doon at naiyak sa bill sa tuwa si BFF. Pakunswelo ko na lang sa kanya, "Ok lang yan, hindi naman araw-araw. Thanks ha" (insert evil smile). May iniwan nga pala ako doong bakas (sori hindi ko na naman napigilan). Naibigay ko na ang first clue (yung location). Kaya second clue naman: hearts. hihihi Ano kaya yun?

Hindi pa dyan nagtatapos ang aking araw-gabi, Lingo-Lunes activities dahil pag-uwi ay nag-aantay ang dalawa pa naming housemate para sa isang inuman session na sa totoong buhay ay dalawa lang naman talaga ang seryosong uminom. Sabay ng mga tagay, ay nakikiconcert kami sa Eheads with matching wave wave pa ng hands.Ayus na talaga, parang walang pasok bukas. Natapos kami??? Hmmm alas-dos ata yun. Nag-goodbye na ako sa kalahati ng second set nila Ely. Diretso higa na ako sa kama at yun, knock out!

Paggising ko?? %&*^@!$% ANG SAKIT SA ULO!

Kwebang Lampas Adventure

Sabi nga nila kung gusto mo talaga ang isang bagay, malalampasan mo ang lahat ng mga pagsubok upang ito’y makamtam. Super like ko ang kasabihang ito lalo na at super relate ito sa nangyari sa akin last weekend (kung makasuper naman ako :D).

              PAANO NGA BA AKO NAKARATING DITO?

Ganito kasi yun, dahil inip na inip na ako at walang ginagawa sa trabaho nitong nakaraang linggo (alam ‘to ng mga katweet at kaFB ko), naisip kong bigyan naman ng konting anghang at saya ang nanlalata kong life. Kaya naman nang dumating ang weekend, kasama si opismate ay naglakbay kami sa malayong malayong lugar.

Akala ko talaga hindi na ito matutuloy kasi naman medyo nag-alangan ako sa aking kaperahan. Baka kasi gumastos ako ng malaki dito at maghunger strike ng mga 15 days. Pero sabi ko nga, andito na eh ngayon pa ba ko uurong. So after ng work ay dumiretso agad kami sa aming suking ATM para magwithdraw. Lo and behold, napamulaga ako nang makita kung magkano ang laman ng aking account. God is good talaga hindi ako papabayaang pumayat.

Pagdating sa bahay (nakabyahe na kami nito galing Maynila), napatingin ako sa kalangitan. Napamura ako ng slight sabay nagsorry at pabeautiful eyes na sinabi “Lord, wag naman sanang umulan bukas, magsswimming ho kami”. Ang usapan namin ni opismate para masulit ang adventure na ito kailangan naming gumising ng maaga at makaalis ng 6am. Ang siste napasarap kami pareho dahil malamig ang panahon. Ayun tuloy nakaalis kami sa bahay pasado alas-otso na.

Mukhang maganda ang panahon. Mahangin pero nanunuot na rin sa balat ko ang init. Pag sinuswerte nga naman. Nung nasa terminal na kami, sabi ko kay opismate magbreakfast muna kami tutal naman halos wala pang tao sa jeep. Pagkaorder ay lumingon muli ako sa terminal at biglang kinabahan. May basis nga yung kaba ko kasi isang subo pa lang ng kanin eh umandar na yung jeep. Syemay, bagong jeep mag-aantay kami na mapuno. Pero ang nakakatuwa pagsakay namin, bigla dumagsa yung ibang pasahero. Off we go sa isa pang terminal para mareach ang aming destinasyon.

Pagdating doon mga 30 mins. pa ay umalis na yung jeep. Grabe sa sobrang haba ng binyahe namin napaisip na tuloy ako kung tama ba yung sabi dun sa blog na binasa ko kasi naman hindi ko mahanap yung landmark na sinasabi niya. Yun pala sasakay pa kami ng tricycle bago ko makita yung tore na yun (di ko alam correct term) ng powerplant.

Di pa dun nagtatapos ang aming byahe, dahil after ng tricycle ay mahabang lakaran ang naghihintay para sa amin. Actually may isang option pa naman, ang sumakay ng bangka. Yun nga lang, walang life vest tapos ginto pa yung pamasahe (kamusta naman yun) kaya nagtiyaga kami ni opismate na lumakad sa batuhan at matalahib na daan (wow trekking). Inabot din siguro ng 15-25 mins yung lakad bago namin masilayan ang karatulang “Private Property of Lukang Family No Tresspassing”. Sabi ko eto na yun, eto na yun. Nakita ko na ‘to sa blog na nabasa ko. At pagpasok dun sa loob tanggal lahat ang pagod namin nang makita kung gaano kaganda yung lugar.Pramis hindi ka magsisisi!

Kita naman sa picture kung gaano kami nag-enjoy di ba? Kahit pa sabihing limited lang yung oras ng stay at walang kang panlinis after (salt water lang ang available),plano pa rin namin ni opismate na bumalik dito. Sa sobrang enjoy nga naming dalawa nalimutan naming magpasundo sa tricycle driver, ayun tuloy nadagdagan yung lalakarin namin ng mga 45mins. Wow feeling ko ang daming nabawas sa fats ko.  LOL  Pag-uwi sa bahay, wala na akong masabi dahil after maligo ay himbing na agad ako sa pagtulog. Ako na, ako na talaga ang pagod!

So ano ang relate nito sa first  paragraph? Hindi ko rin alam actually. Joke. Parang pagbblog lang kasi. May mga times na wala akong maisulat, busy busyhan at kung anu-ano pang dahilan para hindi makapagpost pero dahil gusto kong karirin ang pagbblog, napaglalabanan ko ang mga tukso at patuloy na tumitipa sa keyboard para may maiwan na bakas sa bahay ko. Kita mo naman, sa dalawang taon na pagbblog ko eh nakaabot ako sa ika-isang daan na post. San ka pa? Ang sipag ko kaya!