Sa iyong tabi

Matagal ko ring hinintay ang pagkakataon na ito. Malakas ang kabog ng aking dibdib habang papalapit sa’yo. Sa wakas, andito na ko sa tabi mo, ang lugar na noon pa ma’y matagal ko nang pinapangarap. Inilapag ko ang mga bulaklak sa iyong tabi na gusto kong ialay sa iyo simula ng masilayan kita. Matagal din kitang tinitigan ng bumagsak ang malakas na ulan.

“Di ka na naman nagdala ng payong”

“ Dan, sana one time payungan mo ako habang umuulan”

“Ayan na nga di ba, pinapayungan na kita”

“Tuwing aantayin ko kasi ang sasakyan ninyo na dumaan dito at umuulan hindi ako nag dadala ng payong”

“Bakit naman?”

“Nagbabakasakali kasi ako na pag nakita mo akong nababasa sa ulan, bababa ka man lang.”

“Nakikita nga kita pero hindi ko kasi magawang bumaba”

“Pero naiintindihan na kita. Alam ko na kung bakit.”

“ Pano mo nalaman?”

“Minsan kasi nakausap ni ina yung isang naninilbihan sa inyo. Naaksidente ka pala”

“Oo, at matagal din akong nagpatherapy para makalakad ulit”

“Sana pinara ko na lang ang sasakyan niyo para nakausap man lang kita. Kung alam ko lang..”

“Hindi mo naman kasi alam nun di ba? Ako nga din hindi ko alam na malabo pala mata mo.”

“Ilang beses ko lang nakikita noon ang mukha mo, palagi kasing malabo yung salamin dun sa pwesto mo hindi kita maaninag”

“Hala, hindi mo pala nakikita sinusulat ko sa’yo sa bintana. Akala ko pa naman nakikita mo kasi tuwing dadaan kami lagi kang nakangiti”

“Akala ko nga noon ayaw mo lang akong makita kaya nga nginingitian na lang kita”

“Hindi yun totoo, alam mo bang kapag malapit na kami sa inyo hinihingahan ko na ang bintana para masulatan ko ng mensahe ko para sa’yo? Ilang I Love You rin ang sinulat ko dun. Pati nga numero ko sa bahay sinulat ko din, nagbabakasali na tawagan mo ko”

“Buti na nga lang nagkapera si ina at napagawan ulit ako ng salamin. Tsaka ko lang nalaman na tinitignan mo rin ako dahil nabasa ko sa bintana ng sasakyan niyo yung huling mensahe mo sakin…”

“Babalikan kita”
“Babalikan kita…Hinintay mo ba ko?”

“Hinintay kita…”

“Sorry ha, natagalan ako.”

“Hindi mo naman kasalanan na hindi ka agad nakabalik.Alam kong kailangan mong magpagaling. Huwag kang mag-alala nagpatuloy pa rin naman ako sa buhay ko. Pero siyempre andun pa rin yung umaasa ako na darating ka isang araw para tuparin yung sinabi mo.At eto nga andito ka na…”


Hinaplos ko ang iyong pisngi at ang iyong mga labi. Walang nagbago, ikaw pa rin ang babae na nakita ko isang taon na ang nakakaraan. Ang tangi lang nagbago ay ang iyong salamin.Napakalamig ng iyong mga pisngi, ng iyong mga labi nang subukan ko itong halikan. Kasinlamig ng hangin na dala ng malakas na ulan.


“Ikaw lang ang iniisip ko nung nasa Maynila ako. Sana pala..hay napakaraming sana na sana ginawa ko para lang makasama ka. Tuwing titignan ko kasi ang aking sarili sa salamin, iniisip kong baka hindi mo ako magustuhan, na hindi pa ako handa para sa’yo”


“Lumiwanag nga ang lahat sa akin nung magkasalamin ako, pero napakalayo mo na. Araw-araw ipinapanalangin ko na sana habang nag-aantay ako dito ay dadaan muli ang inyong sasakyan at mababasa ko sa bintana na nagbalik ka na at nagbabakasakaling bababa ka para sa akin. Hay…Sana hindi na lang kita hinintay…”


“Bakit naman?”


“Sana gumawa na lang ako ng paraan para makapunta sa iyo, hindi yung umasa lang akong babalik ka. Maraming panahon ang nasayang sa ginawa kong paghihintay.”


“Ako rin naman, nagkulang. Kung nilakasan ko lang ang loob ko e di sana matagal na tayong magkasama. Di tulad ngayon…”


Niyakap kita ng mahigpit. Naramdaman kong nababasa na ang aking mukha, hindi dahil sa lakas ng ulan kundi dahil sa luha ng naipong pangungulila at panghihinayang sa oras na sinayang ko na sana’y kasama kita. Muli kong hinaplos ang iyong mukha.


“Huwag ka nang malungkot Dan, magkasama na naman tayo di ba? Alam kong palagi ka nang bababa sa pwestong ito. Ngayong andito ka na, masasabi ko na rin sa wakas na mahal na mahal kita Dan.”


“Mahal na mahal din kita Fiona…mahal na mahal. Bumalik ka na..”


“Hindi na ako aalis sa pwestong ito Dan. Ang lugar kung saan nagsimula at umusbong ang pagmamahalan nating dalawa. Sana palagi mo akong puntahan kahit na hindi na kita makikitang nakakalakad at maipapasyal man lang. Mahal na Mahal kita.



FIONA”



Maingat kong itinupi ang sulat na na natagpuan ko sa iyong puntod. Inilapag ko na rin ang iyong larawan. Para lang tayong nag-uusap Fiona, parang andito ka lang sa aking tabi. Patuloy pa rin kitang pinapapayungan kahit alam kong huli na ang lahat. Huli na ang lahat para tayo’y magsimula…

Swerte pa rin pala...

Ako na yata ang pinakaswerteng babae sa mundo. Hindi dahil sa ibinigay sa akin ng Diyos ang pinakamagandang mukha, o perpektong hulma ng katawan. Wala rin naman akong mala-genuis na IQ katulad ng napapanood ko noon sa Battle of the Brains at sigurado ako sa sarili ko na hindi rin ako santa sa kabaitan. Isa lang ang bagay na nagpapaangat sa akin mula sa iba, kadikit ko ang tadhana.

Feeling ko mula pagkabata lahat ng bagay na nangyayari sa akin kahit pa aksidente o sakit e pabor sa akin. Kahit nga simpleng ulan marunong ding makisama kaya nga hindi ako nasanay na magdala ng payong. Alam kong hindi uulan kapag wala akong dala. Pero nung nakilala kita, bumaliktad ang lahat. Ako na yata ang pinakamalas na tao sa buong universe.Nababasa na rin ako sa ulan. Mas madalas pa nga na umulan kapag wala akong dalang payong. Mukhang nag iinarte ang tadhana kaya nga siguro hanggang ngayon hindi pa tayo nagkikita ng mata sa mata. Nakatatlong attempt na tayong magkita at sa bawat pagtatangkang iyon ay isa lang ang nagiging resulta. Bokya. Hindi ko pa rin makita kahit dulo ng mga daliri mo.

PERO HINDI AKO BITTER (slight lang, pasumpong sumpong ba). Gusto ko sanang gawing emo ang nangyayari sa ating dalawa pero mas pinili kong tignan sa ibang direksyon ang lahat. Siguro sa likod ng naffrustrate kong utak e may sumisigaw pa rin ng “everything happens for a reason” at yung ang balak kong iappreciate sa post kong ito.

First attempt: FAILED

Ooperahan ka for the 2^nd time (hindi ko alam kung bakit o hindi ko lang narinig nung nag eexplain ka). Isusurprise sana kita kaya nagdecide ako na puntahan ka sa Cavite kung san ka nakaconfine. Magkatxt tayo nun, at ang sabi ko pa papunta na akong opis pero ang totoo lulan na ako ng bus papunta sa inyo. Tumatawag ka pa nga ata nun pero hindi ko sinasagot, kasi baka nga mabuking mo na hindi ako sa jeep nakasakay. Nakarating ang bus sa Cavite at ang alam mo nasa opisina na ako. Hmmm excited na ko sa magiging tagpo. Nasa jeep na ako papunta sa ospital ng magtext ka na ililipat ka na at diretso operation na. Langya, ilang kanto na lang ako nun mula sa ospital na pinanggalingan mo alam mo ba yun? So, ayun nga hindi kita nakita buong araw. Bumalik pa ako ng dalawang beses, sa pagbabakasakaling magigising ka pero kahit sulyap sa ICU hindi nagmaterialize. :-(

ANONG MAGAGANDANG NANGYARI?

1. Holiday ang Monday nung week na yun, kaya naman nakatatlong beses akong nakadalaw sa’yo (counted ba as dalaw kahit hindi nakita?)
2. Walang trapik. Ieexplain ko pa ba?
3. Nakilala ko ang ilan sa relatives mo. Grabe much effort ang pinsan mo sa pagsama sa akin habng hinihintay ka naming magising. At sa tatlong araw na yun, nakilala kita sa mata ng iba. Kumbaga walang tago, lahat pati mga nakakahiya at mga kalokohan mo nalaman ko na rin.
4. Nakatikim ako ng pan de coco ng mama mo. Ang sarap niya infairness.
5. Kahit namali ako ng sakay ng bus pauwi (Pasay instead of Cubao), chillax pa rin ako at nakauwi naman ng maayos sa mga byahe kong yun.

Second Attempt : FAILED

Nakarecover ka na from the operation at nagbalak ka naman na pumunta sa amin. Pero, nung mga panahong yun napakalakas ng ulan sa lugar kung nasan ka at yung payong na may pito lang ang available sa inyo. Nasiraan yung jeep na sinasakyan mo papunta sa terminal, tapos hindi pa agad mapuno yung bus na sinakyan mo kaya kailangan pa nilang magpuno. Napuyog ka noon ng ulan at sabi mo mukha ka ng basang sisiw. Sabi ko nga manghiram ka ng damit kahit kanino para lang hindi ka lamigin. Nung mga panahong yun, nagpprepare na ko pumunta sa palengke para magluto ng paborito mong nilaga para naman pagdating mo makahigop ka ng mainit na sabaw. Dinamihan ko pa ng bili ng patatas kasi alam kong paborito mo yun. Lumipas ang mga oras at hindi pa rin umaalis ang bus niyo. Ok n asana eh kaya lang bigla kang nagtext na sumusuka ka na ng dugo. Siyempre mega alala naman ako, lalo na nung tinext ako ng mama mo na kinukutuban daw siya. Nakailang text ka kaya nun na nagsusuka ka, kaya naman pinasundo na kita sa kanila. Haller dugo na kaya yun!! Ayun hindi na naman kita nakita. :-( :-(

ANONG MAGAGANDANG NANGYARI?

1. Narealize kong may konsensiya pa rin pala ako. Na kahit gustong gusto na kitang makita, hindi ko isasakripisyo yung health mo para lang sa kapritso ko. May konting bait pa rin pala ako sa katawan.
2. Napraktis ko ang aking cooking skills at narealize ang kahalagahan ng kapitbahay. Kung wala sila, e wala sana akong paglulutuan ng nilagang patatas. Hehehe
3. Wala sana kaming ulam ng dalawang araw. LOL
4. Nakapagbonding kasama ng kaibigan. Dahil sa frustration ko sa nangyari, ininvite ko ang kaibigan kong mag-ice cream. Actually pumunta kami nun sa Kaffe Razzo pero sarado pala sila ng Linggo (hehe sori naman) kaya sa Mega na lang kami kumain ng pasta na sobra ko namang naenjoy. Tapos pistachio – flavored gelato. Sarap ulitin!!

Third Attempt: FAILED

Nagsstart ka na noon magwork at nagdecide tayo na magkita sa darating na weekend. Malay ba naman natin na masisira yung tinrabaho mo ng dalawang araw at kailangan i-OT over the weekend. Hindi na naman tayo nagkita. :-( :-( :-(

ANONG MAGAGANDANG NANGYARI?

1. Nakaadvance ako ng material namin para sa work dahil nakapag OT ako. Ngayon nasusulat ko tong post na ‘to na hindi patakas :-)
2. Marami akong nakamustang mga kaibigan kahit sa facebook lang at narealize kong mababaw pa pala itong problema ko kumpara sa iba. Na hindi lang ako ang nangungunot ang noo at nahahagas sa mundo.
3. Nagkaroon ulit ako ng hilig sa isang hobby na matagal ko nang nalimutan. Sana lang matapos ko.Good Luck sakin..hehehe

Madalas iniisip ko kung ano bang rason kung bakit ganito ang nangyayari. Parang pinanghihinaan na ako ng loob. Pero kapag maaalala ko ang magagandang nangyari despite sa mga failed attempts, hindi na rin sumasakit ang puso ko. Siguro nga hindi pa time, wag nating pilitin. Sabi nga nila hindi masarap ang prutas na hinog sa pilit. Dadating din ang time para sa ating dalawa. Crossed-fingers pa rin ako. Sana ikaw din. :-D

To PAPA on Sunday

Dear Papa,

Nakita ko po ang drawing namin ni mama kanina. Ikaw ba talaga gumuhit nun? Ang laki laki po ng tiyan ni mama, halatang halata na pala ako. Sayang hindi kita ang mukha ko sa card. Pero, di bale malapit na po akong lumabas. Sana andun po kayo sa paglabas ko.

Pag minsan papa alam niyo po ba, nakakahilo din. Ang hilig niyo po kasing mamasyal ni mama tapos madalas sa mga oras po na nasa kasarapan pa ako ng pagtulog. Pero ok lang po yun, kasi sabi niyo baka mahirapan si mama na ilabas ako. Titiisin ko na lang po pag sumasakit ang ulo ko kesa naman po hindi ako makalabas. Medyo naiinip na rin po kasi ako dito sa loob. Madilim at tsaka tahimik po masyado, parang walang buhay.

Papa, ang sarap talaga pag kumakain si mama ng tuyo. Salamat po ha kasi binibili niyo po ang lahat ng magustuhan niyang kainin at lagi niyo po kaming binubusog. Ang laki-laki ko na papa. Magiging normal pa po kaya ang paglabas ko o hihiwaan na lang si mama? Hindi po kasi naming matiis na hindi kumain. Sobrang sarap po palagi ng inihahain niyo. Pag labas ko po pramis kayo naman ni mama ang bubusugin ko.

Papa salamat ha, kung wala ka hindi sana ako ngayon tumatambling. Gustong gusto ko po kapag hinihimas ninyo ang tiyan ni mama at pinapakiramdaman ko po sa loob. Hindi na po ba kayo makapag-antay? Ayan tuloy lagi nasasaktan si mama kasi palagi po akong nagpapansin sa inyo.

Papa, kahit po may kuya ako at may mama siyang iba hindi po ako nagseselos. Kasi nararamdaman ko na mahal niyo rin kami ni mama. Nararamdaman ko rin po kung gaano kasigla si mama tuwing kasama niya po kayo. Napapatambling tuloy ako sa sobrang saya. Sorry po kay mama, hindi ko lang talaga mapigilan. Sana po paglabas ko, makilala ko rin si kuya para po may kalaro agad ako. Sana lang po wag magagalit ang mama niya ano po?

Sabi po nila, araw daw po ninyo ngayon. Ngayon po ba kayo lumabas sa tiyan ng mama niyo? Nalilito lang po ako kasi ako, kasi ang sabi po sa inyo ni mama “ Happy Father’s Day” e di ba po dapat “Happy Birthday”? Pero kahit alin po yung tamang sagot, sayang naman kasi andito pa po ako sa loob. Mas masarap sana magcelebrate kung magkakasama na tayong tatlo. Kaya nga po nag-iimagine na lang ako dito sa loob na sinusulatan po kita. Papa, kung sakali po na hindi na kita makita paglabas ko, huwag po kayong mag-aalala kahit po magtatampo ako sigurado, maiintindihan ko rin po yung pagtanda ko. Puno pa rin po ako ng pagpapasalamat na hindi po ako natulad sa iba na hindi nabuo at hindi makakaranas na mabuhay sa labas ng tiyan ng kanilang mga mama. Alam ko naman po na kahit nasa malayo kayo ako pa rin ang nag-iisa niyong prinsesa. Di ba po yan ang palagi ninyong ibinubulong sa akin? Kaya nga po tuwang tuwang ako nung malaman ko ang tawag niyo sa akin na palayaw. Ang sarap sarap pakinggan, gusto ko pong tumambling sa loob ni mama.

Papa, inaantok na po ulit ako, hanggang dito nalang po muna yung imaginary sulat ko. Sana marinig niyo rin po itong ibubulong ko:

Happy Father’s Day o Happy Birthday!

MAHAL NA MAHAL PO KITA PAPA!

Love,

Mutya